Hjoed is it in moanne lyn dat se it sikehûs yngie, foar in swiere operaasje dy't wol ien hiele wurkdei lang duorre. Dy't har op trije plakken (f)ynfike en har hiele fysiology nei de ratsmodee holp. Om better fan te wurden. It moast fier weikomme, mar no liket it der dochs op dat dit ek slagje sil. Se is der noch en se is dêr noch, mar aldergelokst liket no de dei fan wer thúskommen tichteby.
De IC dat wie -nettsjinsteande alle herhellingen fan ER en Grey's Anatomy- in my folslein frjemde wrâld, sa ha 'k njonkelytsen wol byleard yn myn rom 30 besite-healoerkes dêre. Ik makke in wûnder mei oan har bêd en belibbe mear as ien kear hoe't it útbleau by in bêd njonken har.
Ik fielde mei har wat taal útmakket yn de kommunikaasje, as jo siik, bang of fertrietlik binne. As jo neat weromsizze kinne, oan bannen yn in bêd lizze en de frjemde medysk-technyske wrâld om jo hinne hielendal net fertrouwe, dan makket it ferskil dat in wite jas yn de memmetaal werompraat. Ek al behearskje jo sels it Nederlânsk folslein, giet it om in fraksje. Wy ha dêr field hoe't lytse ferskillen dy't net te mjitten binne der oesa ta dogge.
Se foarseinen dat se faaks nea wer prate soe, woene my amper leauwe doe't ik sei dat ik har stimklank al in bytsje heard hie. Se leinen it my nochris út en ik leauwde op 't lêst dochs wat der sein waard, dat in spraakklep op it asembuiske foar har gjin fertuten dwaan soe. Ik wie der by doe 't se it ûngelyk fan de dokter demonstrearre. "No kin ik jimme einliks fertelle wat ik fan jim' fyn" wiene har earste wurden. Dokter kaam sizzen dat se in bysûnder gefal wie.
Nei hast trije wike IC kaam se op in gewoane seal, noflik allinne. Dat jout my romte om nei it wurk, as de besite-oeren eins al dien binne, efkes del te strûzen. Want pas as wy tegearre binne, komt de romte foar de triennen. Dy fan har en dy fan my. Bygelyks as ik har sjen lit wat it earste briefke wie dat se mei grutte wolskrêft in protte kriich foar my skreau doe 't se bykommen wie: 'Ik heb de kracht van een kip'. -Wat fielt it dan frjemd dat har generaasje gjin Frysk skriuwen leard hat.
Justermoarn belle se my op it wurk. Har mobyltsje hie kueren en dêrom hie se efkes in gewoan tillefoannûmer regele. "Ik tocht ik sil dat fuortendaliks regelje." Ik lake, se klonk wer hielendal as harsels. Kordaat en ûndernimmend, krekt as foardat de sjirurch tapakte. "Hearst it wol? Se ha myn klepke krekt ôfdoppe, om te sjen oft it sykheljen hast sûnder buiske kin. Ik praat no mei myn eigen stim."
As wy tegearre prate, dan ha wy it oer it geheugengat fan de earste seis dagen dy't se kwyt is, (aldergelokst!). En oer har fernuvering. Dat de susters allegear tsjin har sizze, dat se sa flink is en oesa modern achter har laptop mei de online-krante, gamend as lêzend yn de eamels dy't se krijt fan famylje oeral wei "Se skriuwe sels út Kanada wei dat se my sa sterk fine, mar dat fiel ik my hielendal net. Ik kin ommers noch hast neat."
Dan sis ik op 'e nij wat wy allegear fine: Dat sy ta de rige fan allersterkste froulju fan dizze wrâld heart en dat wy (de bern, beppesizzers, famylje, freonen, freondinnen én de wytjassen) it witte kinne, want wy ha sjoen en oan elkoar trochjûn wat sy trochstean moast en wer te boppen komt.
En omdat ús mem sa'n geweldich wrâldfrommes is, stiet dit no ek
-yn memmetaal- op it ynternet!
